Archive for මාර්තු, 2010

පැතුම් මල්……………

උදෑසන සුමුදු මුදු සුළංරැළ

සමග මුසු වී එතී හමා එන

මුදු සමන් පිච්චමල් සුගන්දෙන්

වෙලී සොයනෙමි ඔබේ සුවද මම…………….

සුගන්ධිත උදා පින්නෙන් තෙමී

සිනාසෙන සොදුරුතම නාමලක ද

යාබර ඔබේ වත මෙසේ යැයි

පිවිතුරුම රූපයක් දකිමි මම……..

කිසිදිනක තව නොදුටු ඔබේ රුව

මවාගෙන හදවතේ රුවාගෙන

ඔබෙ සුරතෙ එල්ලෙමින් සිනාසෙන

බොළදියක වෙන්න පාරමී පුරමි………..

Advertisements

දික්කසාදය………..?

සෙනෙහසින් ඉගිමැරූ දෙනෙත් මත

කිමද අද වෛරයේ රුදුරු ගිනි

සත්තමයි ආත්මෙන් ආත්මෙට

ඔබවමයි පැතුවෙ මගෙ ලෝකයට…..

ආදරෙයි සදාකල් මං නුඹට…

ඔබට කැප වූ මගේ ගතද සිත

වෙනකෙකුට පිදූ බව කියන්නට

වෙහෙස වෙන නීති මුදලාලිලා

දන්නෙ කොහොමද අපේ සෙනේහය….

මං නුඹට පෙම් කෙරූ විලාසය…

ළයෙහි හිස හොවා මා සැනසවූ

වදන්වැල් අමුතු වී වියරු වී

විනිසුරන් ඉදිරියෙහි ඇද හැලෙනු

අසා ඉමි අසිහියෙන්…..

ඔබෙ සුවද එවේලෙත් මං ළගය….

ඇය වෙතට ඇදී ගිය ඔබේ සිත

තවත් රදවා ගන්න ඇවැසි නැත

ඔබට සතුටක් සුවක් දැනේනම්

මගේ පෙම ඒ නමින් පුදන්නෙමි…

දුක දරා මං තනිව හිදින්නෙමි…..

වෙන්න ඔබ මට…..

ඔබ පියෙක් වෙන්න මට..

කරුණාව වෑස්සෙන නෙතින් බලා

මා සනසවන – මට ඔවා දෙන..

සෙනෙහසින් හිස සිඹින…

සොහොයුරෙක් වෙන්න මට..

ලෙංගතුව මා වට‍ා දැවටෙන ..

සරාගී නෙතුවල්න් සගවාන.

මලක් මෙන් මා රකින……

දයාබර මිතුරෙකුව ඉන්න ඔබ…

එක්ව හිනැහෙන හඩන…

වැටෙන්නට යන මෙමට

දෝත දෙන….

සෙනෙහෙබර  පෙම්වතෙක් වෙන්න මට…

දග දෑස් කොනින් ඉගිකර ..

පිවිතුරුව සිනාසෙන…

බෝසත් පෙමක් මට දෙන…..

සාරධර්ම…….?

හ්ම්……..කාලෙකින් ලියන්නබැරි වුනා………..හුග දවසකට පස්සේ ලියන්න හිතුනේ උදේ පාන්දරම සිද්ද වෙච්ච හිත රිදෙන සිද්ධියක් නිසයි….. අදත් හැමදාම වගේ උදේ පාන්දරම අවදි වෙලා ලහි ලහියේම ලෑස්තිවෙලා හරියට කවුරු හරි පස්සෙන් එලවගෙන එනව වගේ හදිසියට පාරට දුවං ආවෙ සුපුරුදු පරිදි සේවා ස්ථානයට එන්න….

දිවුවෙ අපරාදෙ කියලා හිත හිත පාරට වෙලා හති අරිද්දි මෙන්න බොලේ බස්එක එනවා…BUS HALT එකේ හිටපු අනෙක් හතරපස් දෙනාත් එක්ක  ඔන්න මමත් බස්එකට ගොඩ වුනා….බස් එක සුපුරුදු පරිදි මගීන්ගෙන් පිරීගොහින් .මං හිතන්නේ වෙනදටත් වඩා…මොකද අද බස් එකෙන් බාගයක් ව්තරම පාසල් දරුවන්..ප්‍රදේශයේ ප්‍රසිද්ධ පාසලක 10,11 වසරවල ළමයින්…ඔවුන්ගේ ගුරුවරියක්ද ඔවුන් සමග බස්රථයේ සිටියා….මම හිතුවේ මේ දවස්වල ක්‍රීඩා කටයුතු හෙම බොහොම තියන නිසා ඒවට සහභාගීවීමට යන දරුවො වෙන්න ඇති කියලයි…

මමත් වවුල් න්‍යායෙන් බස්එකේ හිටගෙන..මා ළගම ආසනයේ පාසල් සිසුවියක් වාඩිගෙන සිටියා…ටික දුරක් යන විට වයසක මවක් බසයට ගොඩ වුනා…අසරණ පෙනුමැති තැනැත්තියක්..බොහෝම බයාදු පෙනුමක් තිබූ ඇය රෝගීව සිටිබව පෙනෙන්නට තිබුනා…ඇයත් මා අසලින්ම සිට ගත්තා… ඇයට සිටගෙන සිටීමේ අපහසුතාවය පෙනෙන්නටම තිබුණා..එහෙත්..ඒ අසල වාඩිගෙන සිටි පාසල් වයසේ යුවතිය අර අසරණ මව නොදුටු ලෙසින්ම සිටියා… පාසල් යුවතියට අර මවට ආසනය දෙන ලෙස කීමට දෙතුන් වරක්ම සිතුනත් කරුණු කීපයක් මගේ ඒ අදහස වැලැක්වූවා…ඇයත් සමග ඇයගේ ගුරුතුමියක්ද සිටීම.මා ඇයට එසේ කීමෙන් ගුරුවරිය අපහසුතාවයට පත්වේයැයි සිතීම..ඒ කරුණු…

අසරණ රෝගී මව දිගටම බසයේ හිටගෙන…මේ දර්ශනය මගේ හිත කැළඹුවත් අනෙක් මගීන්ගේ අවධානයට ලක් නොවුනා වගෙයි.එසේ විය හැකියි..බසයේ මගීන් වැඩියි..ඒ වගේම සිද්ධිය වුනේත් මා අසලම…සිද්ධියේ ඊළග දර්ශනය ඊට වඩා දුක හිතෙන්නක්.බසය ඉදිරියට ඇදෙද්දී ඊළග නැවතුමෙන් බසයට නැගුනේ ප්‍රදේශයේ ප්‍රසිද්ධ ටියුෂන් ගුරුභවතෙක්..ඉතාම තරුණ සිනාමුසු ප්‍රියමනාප පුද්ගලයෙක්.. ඔහු බසයට නැගුණා පමණයි මා අසල සිටි පාසල් යුවත්ය ආසනයෙන් නැගී සිටියා …ගුරුභවතාට අසුන් ගන්නා ලෙස ඇරයුම්කලා….වටපිට බැලූ ගුරුභවතා කාරුණිකව ඇගේ ඉල්ලීම ප්‍රතිකේෂ්ප කලා…ඔහුද අර මව මෙන් බසයේ හිටගෙන ගියා….පුදුමය ඒක නෙවෙයි….අර යුවතිය නැවතත් එම ආසනයේම අසුන්ගෙන සුපුරුදු පරිදි කවුළුවෙන් ඉවත බලා ගත් එකයි…

ඊළග නැවතුමෙන් මා සේවා ස්ථානය අසලින් බැසආවේ මොකක්දෝ කියාගන්න බැරි දුකකුත් හිතේ පුරෝගෙන…පාසලේදී එදා දරුවන්ට ඉගැන්වූ දයාව,කරුණාව වැඩිහිටියන්ට සැලකීම පිළිබද පාඩම් දැන් පාසල්වල උගන්වන්නේ නැද්ද? එසේ නොවන්නේ නම් අපේ රටේ මතුපරපුරේ ආත්මීය පිරිහීමක පෙරළකුණු අද උදෑසන මට දකින්නට ලැබුනාද?….තාමත් මං හිතනවා….හිතට දුක දැනුනේ ඇය පාසැල් සිසුවියක් වීම ගැනයි….